zaterdag 22 oktober 2011

Blauwstaart en eindelijk dan toch die ruigpoot!

De blauwstaart van Castricum lokt toch wel. Hoewel de gemaakte foto's naar mijn idee nog niet echt om over naar huis te schrijven zijn vind ik de vogel er toch wel erg leuk uit zien. Hij lijkt ook nogal tp te blijven dus ik mail Edward maar eens om te vragen wat hij er van denkt. Al snel heeft hij terug gemaild: hij had ook al plannen in die richting dus hij zag het ook wel zitten. Ik moest nog even met m'n ouders overleggen of ik wel of niet m'n werk er voor af zou zeggen, maar al snel kreeg ik gelukkig groen licht en kon ik mee. 's Ochtends worden twee broodjes verorbert terwijl ik me klaar maak om om zeven uur bij de stoplichten van 's-Gravenpolder te staan. Het wordt wat later, maar uiteindelijk verschijnt Edward dan toch. Uiteraard gaan we weer in het opgefokte golfkarretje van Edward. Ilona gaat ook mee. Dat golfkarretje bewijst onderweg nog wel zijn nut. We hebben er mee over een fietspad gereden en er ook een versperring mee kunnen negeren. Dat hielp trouwens weinig want de straat was helemaal opgebroken dus we konden toch niet verder. We wilden er ook nog een spoorwegovergang mee oversteken die uitsluitend bestemd is voor voetgangers en fietsers. Dat hebben we toch maar niet gedaan en na een hoop omleidingen komen we toch redelijk in de buurt van de plaats van bestemming. Daarna wordt het lopen want gemotoriseerde voertuigen zijn niet toegestaan. In hoeverre je de apparatuur de onder het miniatuur motorkapje liggen motor kunt noemen weet ik niet maar we hebben het risico maar niet genomen. Na een flinke wandeling komen we, geholpen door enkele andere vogelaars, op de plaats van bestemming aan. De vogel is uit beeld, maar er is alle hoop. Al vrij snel ziet Edward hem. Hij is gelijk daarna weer weg dus dat is erg jammer. Gelukkig komt de vogel om exact 10:37 uur weer tevoorschijn en gaat mooi vrij op een tak zitten. De vogel vliegt af en toe naar de grond en gaat dan ook weer snel terug. Één keer lijkt het erop dat hij naar ons toe wil vliegen, maar dat durft hij toch niet. We kunnen de vogel zo'n drie minuten bewonderen maar dat is meer dan genoeg! Waarschijnlijk is dit het beste moment van de dag geweest en over de gemaakte plaatjes ben ik dan ook meer dan tevreden! Persoonlijk vind ik mijn plaatjes tot nu toe bij de top tien horen. In het land van de blinden is eenoog tenslotte koning. Je moet ook wel eens geluk hebben.
In de daarop volgende minuten is de vogel telkens korte of langere tijd in beeld. Helaas gaat het dan meestal over een redelijk grote afstand en vaak ook met tegenlicht. Zo goed als de eerste keer zien we hem echter niet meer. Door de telescoop is hij wel erg mooi te zien. Één keer kan ik ook nog een vrij lelijk vluchtplaatje maken maar de blauwe staart is daarop wel leuk te zien.
Om elf uur houden we het voor gezien. Zeer tevreden kunnen we vertrekken. De missie is geslaagt. We hadden drie doelen: 1 De vogel zien, 2 De vogel goed zien en 3 Foto's maken. Die drie doelen zijn gelukt! Op de weg terug horen we nog een vogel die heel goed een kleine bonte specht zou kunnen zijn. Dat zou voor mij erg leuk zijn omdat dat een nieuw soort zou zijn. Die moeten we thuis nog even checken. We rijden nu terug maar we gaan wel via Barendrecht om de buffelkopeend nog op de jaarlijst te krijgen. Onderweg terug worden we nog meerdere keren geërgerd door meldingen van Raddes boszangers, zwartkeellijsters en zo meer. Helaas brengt de Gaatkensplas niet waarop we gehoopt hadden. De buffelkopeend zien we niet. We zijn wel van plan om via Ouddorp naar huis te gaan want daar is door Niels van Houtum en Swen Rijnbeek een Pallas' boszanger ontdekt. Via de telefoon krijgen we extra informatie en we kunnen weg. Een hele tijd later komen we in Ouddorp aan. We zien George Tanis en daar maken we natuurlijk even een praatje mee. Hij heeft al twee uur gezocht en niets gevonden. Niet erg hoopgevend dus. Desalniettemin wordt de auto toch hoopvol op het grote parkeerterrein aldaar geparkeerd. Als we nog maar net zijn uitgestapt zie ik opeens een buizerdachtige overvliegen. Dat lijkt wel een... "Edward, mogelijke ruigpoot!" roep ik. Snel trekt Edward trekt snel het hoofd uit de kofferbak en kan de wegvliegende mogelijke ruigpoot nog zien. Snel heb ik wat bewijsplaatjes gemaakt.
Op basis daarvan kunnen we er een zekere juveniele ruigpoot van maken. Erg leuk! Eindelijk heb ik deze langverwachte soort binnen en dat nog wel zelf ontdekt! Helaas vinden we geen Pallas' boszanger. We horen nog wel een bladkoning maar helaas horen we die te kort om hem helemaal af te maken. Toch gaan we opgewekt terug naar huis, met een blauwstaart en een ruigpootbuizerd op zak hoor je niet te klagen!

Geen opmerkingen:

Een reactie posten