zaterdag 25 februari 2012

Een dagje Limburg

Deze week heb ik vakantie. Ik hoopte deze week te gaan vogelen en te gaan werken, niet dus. Ik ben vanaf dinsdag ziek. Ik weet dat Edward waarschijnlijk zaterdag naar Limburg zou gaan dus die bel ik op. Hij is nog van plan om te gaan, maar hij weet nog niet of hij zijn auto terug heeft. We spreken af dat we vrijdagavond nog een keer contact opnemen om het zeker te weten. Vanwege mijn ziekte weet ik ook nog niet zeker of ik kan gaan. Vrijdag stuurt Edward mij een sms'je, wat hem betreft kan het gewoon doorgaan. Ik sta voor een dilemma, ik weet niet zo goed wat ik moet doen. Ik voel me nog niet helemaal top en als ik me in Limburg opeens niet meer goed voel is dat ook niet echt geweldig. Ik besluit om toch maar te gaan. Om zeven uur 's ochtends haalt Edward me op. Ik voel me uitstekend dus dat is een goed teken. Ilona gaat ook mee. Het is uiteraard een stukje rijden vanuit Zeeland, dus we zitten zo'n twee uur in de auto voordat we bij de plaats van bestemming zijn. Dat is het Kerperbos bij Vaals. Daar hopen we kortsnavelboomkruiper en middelste bonte specht te scoren. Als we geparkeerd zijn regent het heel kort, maar het houdt gelukkig al snel op. Daarna stappen we uit en lopen het bos in. Op een open plek staan we stil om te luisteren wat er allemaal om ons heen zingt. Er zitten erg veel grote bonte spechten die om ons heen aan het roffelen zijn. Opeens horen we een aparte roep. Dat zou wel eens een middelste bonte specht kunnen zijn! Ik richt mijn kijker op de tak waar ik vermoed dat de vogel zit. Bingo! Ik zie een specht met een roze anaalstreek en rode pet over een tak kruipen, middelste bonte specht! Snel probeer ik Edward uit te leggen waar hij zit en hij heeft hem ook al snel in beeld. Ik probeer wat bewijsplaatjes te maken, maar helaas is het daar nogal donker zodat ik op mijn schermpje zie dat ik een boomklever op de foto heb gezet, die zat daar ook... Als de specht wegvliegt gaan we verder, dit target is gehaald, nu de kortsnavelboomkruiper nog! Als we nog maar net wegzijn horen we een aparte roep. Het herhaalt zich een paar keer, bosuil! Eindelijk heb ik dan toch die bosuil binnen! We proberen hem te lokaliseren, maar helaas roept hij daarvoor niet lang genoeg. Wel roept er nog een andere bosuil. Als we weer op het pad staan kijken we ook daar goed om ons heen.  Dat wordt beloond met een glanskop, ik zag de vogel al eerder voor een zwarte mees aan omdat ik niet alles goed zag. We proberen zo goed en zo kwaad als het gaat een paar foto's te maken.
Opvallend daar is ook een koolmees die een boomkruiper meesterlijk nabootst. Als we op het pad staan komen twee boomkruipers voorbij vliegen. Ik volg er één met de kijker en gelukkig gaat hij even op een stam zitten. Dat is lang genoeg voor mij om de opvallende oogstreep en de witte onderkant te zien, dat zijn waarschijnlij kortsnavelboomkruipers! We lopen het bos in, er achter aan. We kunnen ze echter niet meer vinden. Gelukkig duurt het ook hier niet lang of we zien wat kruipen op een boom naast ons. We kunnen nog niet alles goed zien, maar dat lukt wel als de vogel op een andere stam gaat zitten. Dit is echt een kortsnavelboomkruiper! Ik kan vlug enkele bewijsplaatjes schieten. De vogel blijft niet erg lang zitten en op den duur zijn we hem ook kwijt. Dat geeft niet want we hebben hem duidelijk gezien. Op mijn foto zijn ook alle kenmerken goed te zien.
Verder gebeurt er in het Kerperbos niet veel bijzonders. We lopen terug naar de auto en we gaan op weg naar het Hamsterreservaat voor grauwe gorzen. Afdeling Kerperbos is gelukt! Bij de eerste stopplek bij het Hamsterreservaat vliegt al een grote groep gorzen op. Voor zover wij het kunnen beoordelen zijn het allemaal geelgorzen. Het is behoorlijk lastig om de vliegende gorzen te determineren en op de grond kunnen we ze vaak niet zien. Een groepje van vier gorzen zouden grauwe kunnen zijn, maar dat weten we niet zeker. We maken wat bewijsplaatjes van de geelgorzen, maar helaas kunen we nergens een grauw gorsje ontdekken.
Dan maar naar de volgende locatie. Op die locatie horen we al de kenmerkende zang van de geelgors. Het duurt niet lang of we hebben het vogeltje zelf ook gevonden. We maken wat bewijsplaatjes en gaan daarna verder zoeken naar de grauwe gorzen.
Helaas vinden we die ook hier niet. De volgende locatie levert wel twaalf grote zilverreigers op, maar helaas ook geen grauwe gorzen. Daarna stond de waterspreeuw op de planning. Als we bij de plaats van bestemming aankomen gaan we daar de beek aflopen. We hebben er niet veel hoop op, maar je weet nooit... Helaas levert de beek alleen maar een grote gele kwikstaart op. Erg jammer, want we hebben nu ook weer tijd verloren. Na deze beek gaan we naar de Encigroeve, we hopen nu eindelijk die oehoe te zien. Als we daar aankomen is het ondanks de aanwijzingen op het forum van waarneming.nl toch nog behoorlijk zoeken naar de juiste plaats. Uiteindelijk gaan we op een plaats staan waar we denken dat we wel wat kunnen zien. Het duurt heel erg lang en we moeten heel lang scannen. Uiteindelijk heeft Edward twee ogen gevonden. Het is niet anders te zeggen, het meest lijken het nog twee ogen te zijn. Hij probeert ze mij aan te wijzen maar helaas kan hij ze niet meer terugvinden. Een poos later heeft hij ze echter weer in de scoop. Helaas kan ik die ogen maar niet vinden. Het zijn echt ogen want het linkeroog knipoogde net even. Edward zet de ogen in de scoop op vijftig keer vergroting, maar ik zie nog steeds niets. Als de ogen weer even verdwenen zijn (de oehoe kan ze natuurlijk ook dichtdoen) kan ik eindelijk iets vinden dat de oehoe wel moet zijn. Ik zie een stukje van de borst en de linkerkant van de kop. De kleur klopt en in combinatie met de ogen moet dit de oehoe wel zijn. Het blijft wel een onbevredigende waarneming, dat moet later maar eens overgedaan worden! Vanaf een ander uitkijkpunt kunnen we ook niets vinden. Als ik nog even met twee andere vogelaars praat blijkt onze waarneming wel bijzonder te zijn omdat de vogel normaal aan de andere wand van de groeve zit. Daar kunnen we helaas geen oehoe ontdekken. Met dat zoeken naar de oehoe hebben we helaas al veel tijd verloren en de kuifleeuwerik zit er dus niet meer in. We besluiten daarom om met de Oolderplas bij Roermond af te sluiten. Het is een stuk rijden dus dat duurt uiteraard even. Daarna moeten we nog even zoeken naar de juiste locatie, maar uiteindelijk staan we er toch. Helaas kunnen we de hier gemelde krooneenden niet vinden. Van de twee gemelde duikers, parelduiker en roodkeelduiker zien wij net de roodkeelduiker... Verder zijn zes nonnetjes nog het vermelden waard, maar helaas zit er niet meer. Jammer, we hadden gehoopt op de krooneenden, maar helaas. Na de Oolderplas gaan we terug naar huis. We kunnen terugkijken op een dag met dips, maar we hebben toch ook het nodige gezien. Het was al met al toch een leuke dag! Ik heb drie nieuwe levenssoorten oehoe, bosuil en taigaboomkruiper van het taxon macrodactyla. Daarnaast ook behoorlijk veel nieuwe jaarsoorten.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten