zaterdag 14 april 2012

Deel twee uitsterfgevallen...

Zoals ik in mijn vorige verslag al gezegd heb, ben ik vandaag van plan om samen met Edward naar Venlo te gaan. Voor mij is de hoofdsoort kuifleeuwerik en voor Edward is dat de Europese kanarie. Edward heeft de 'Euro' al vier keer geprobeerd, maar tot nog toe zonder resultaat. In Venlo moeten de kanaries zingend te zien en horen zijn en dat is Nederland erg leuk. Toevallig herinnerde ik me dat ik exact één jaar geleden ook op de tweede zaterdag van april de excursie naar de korhoenders deed. Dit uistapje houdt daar verband mee want de toekomst van de kuifleeuwerik in Nederland ziet er niet rooskleurig uit. Op een industrieterrein in Venlo leeft het laatst bekende paartje kuifleeuwerik en het ziet er naar uit dat de soort binnenkort in Nederland gaat uitsterven. Net zo'n geval als korhoen dus. Kuifleeuweriken vliegen wel eens langs bij Breskens, maar de verwachting is dat dat ook zal gaan minderen. Alle reden dus om deze kuifleeuweriken eens met een bezoekje te vereren. We hebben om zes uur afgesproken en om die tijd sta ik ook bij de stoplichten. Ik stap in en we rijden weg. Onderweg stoppen we nog even bij de Hogerwaardpolder om te proberen of we een snor kunnen horen. Dat lukt helaas niet. Daarna verloopt de reis vlot en na een paar uur rijden we het industrieterrein op.

Edward parkeert de auto en we gaan zoeken. We besluiten om eerst naar het douanekantoor te lopen omdat daar de leukste foto's gemaakt worden. Als we daar zijn zie ik al iets bruins op eens steen zitten. Ik richt de kijker er op, dat is hem! Helaas vliegt de kuifleeuw weg, maar we vinden hem al snel weer terug. De wederhelft van deze kuifleeuw is samen met hem aan het foerageren in een grasveldje. Helaas blijven ze niet lang zitten en vliegen ze over de weg. Daarna zien we ze nog even terug, maar ze verdwijnen al vrij snel. We zoeken nog wat zonder resultaat en we besluiten dat het beter is om eerst de Europese kanarie te gaan doen. De foto's zijn nog niet erg veel, als de Europese kanarie goed lukt is het plan om daarna nog even terug te gaan.

De Europese kanaries zitten in Blerick en dat is niet ver van het Tradeport waar wij vandaan komen. Het duurt dus niet erg lang of we zijn er. De auto wordt geparkeerd en we lopen naar de plaats waar we de meeste kans hebben. Ik loop al vast vooruit want halverwege kwam Edward er achter dat zijn I-pod nog in de auto lag. Opeens hoor ik een zang van de Europese kanarie, dat is wel heel snel. Het geluid klinkt achter me en ik kijk dus om. Helaas, Edward moest het geluid even uitproberen... Als we voorbij een boerderij lopen (met een zwarte roodstaart) horen we opeens wel iets wat de zang van een Euro zou kunnen zijn. Al snel wordt het duidelijker omdat we dichterbij lopen. Dit is er echt één! Uiteindelijk staan we onder de boom waar de Euro in zit te zingen. Het valt op dat het een vrij zacht geluid is. Helaas komt er een politieauto met loeiende sirenes voorbij stuiven en als we daarna weer kijken is de kanarie verdwenen. Gelukkig hoorden we nog een tweede zingen een daar lopen we nu naar toe. Helaas kunnen we die niet vinden. Als we daar staan horen we weer een kanarie zingen, nu weer op de plaats waar we eerst stonden. We lopen terug en al snel staan we weer waar we stonden. Aan een vrouw met een hond die langs komt lopen leggen we uit waar we naar staan te kijken. Met de foto's wil het helaas nog niet zo vlotten, dat komt omdat de kanaries helaas de gewoonte hebben om van een hoge zangpost te zingen. Als ze niet zingen kun je ze helaas moeilijk vinden. Uiteindelijk vliegt deze vogel ook weg, ik volg hem met de verrekijker en ik zie dat het vliegbeeld nog heel anders is dan van een sijs. Vorig jaar werden er namelijk twee langsvliegende sijzen op Breskens gedermineerd als Europese kanaries, maar nu zie ik dat dat echt niet klopte. Ik volg de vogel zo lang ik kan en uiteindelijk verdwijnt hij op de plaats waar we vandaan kwamen. We lopen dus weer terug. Op een akker naast de weg staat wat prei en het zou goed kunnen dat de vogels daar zitten te foerageren. Ik loop dus de akker op terwijl Edward blijft staan. Als ik een eindje te akker in ben gelopen zie ik dat Edward wat gebaren maakt om aan te geven dat hij een Euro heeft. Snel loop ik terug. De vogel zit waarschijnlijk in een rij naaldboompjes want daar loopt Edward langzaam naar toe. Ik kom van de andere kant. Helaas laat de Euro zich niet zien. We besluiten om hier te blijven wachten omdat we hier de meest kans hebben op een goed fotografeerbare Euro. Dat klopt, opeens zit er eentje voor ons op een redelijke hoogte. Helaas wel met wat tegenlicht maar het is toch de eerste waarbij we fotokans hebben. Ik maak een foto waarover ik, gezien de foto's van anderen, tevreden ben.
In de 'naaldheg' horen we weer een Euro roepen. We gaan door wat begroeiing naar de plaats toe. Als we beneden staan (de weg ligt wat hoger) kunnen we goed de plaats bekijken. Opeens zit er een Euro erg leuk op een uitstekende tak. Snel maken we wat foto's, eerst denk ik dat ze mislukt zijn, maar later zie ik dat eentje toch wel leuk is.
Verder komen er niet echt meer goede fotokansen wel zingen ze regelmatig vlak bij ons. Wat een leuk geluid! Uiteindelijk is het tijd om te gaan als we de kuifleeuweriken nog een keer willen doen en dat willen we. We gaan dus tevreden terug. We hebben leuke foto's en een geweldige waarneming. Bij Tradeport West vinden we opnieuw een kuifleeuwerik aardig snel, opnieuw op één van de stenen. Ik maak nu een foto, helaas blijft de vogel niet lang zitten en vliegt weg.
Ze zijn rusteloos die kuifleeuwtjes. Een andere man helpt ook mee zoeken. Edward en ik blijven op de plek waar we ze eerst hadden in de hoop dat ze terugkomen. Dat doen ze niet, maar wel vindt de andere man er twee op het grasveldje waar we ze vanochtend ook hadden. Al snel vliegen ze weg. Wij gaan weer zoeken... Terwijl we bij het benzinestation staan te overleggen waar we naar toe zullen lopen ziet Edward hem opeens op het dak zitten. Even kunnen we mooi het silhouet met de kuif zien, maar lang blijft de vogel niet zitten. Ze zijn niet echt makkelijk en ik begrijp nu waarom er zo weinig goede foto's van deze kuifleeuweriken zijn. Het lukt ons nog één keer om een kuifleeuwerik terug te vinden. Edwar ziet hem als eerste, opnieuw op de stenen bij het douanekantoor. Traditiegetrouw blijven ze niet lang zitten en vliegen weg. Ik kan gelukkig nog wel een paar leuke vluchtplaatjes schieten.
Tegen alle traditie in echter is er één zo vriendelijk om dichtbij te blijven en gaat hij op een vangrail zitten. Voorzichtig lopen we dichterbij. Het ziet er naar uit dat we eindelijk een goede fotokans hebben. Helaas lukt het niet om heel erg dichtbij te komen want een vrachtwagen komt langs en als hij weg is, is de vogel verdwenen. Gelukkig heb ik van grotere afstand ook al een leuke foto kunne maken.
Het is mooi geweest we gaan terug naar de auto. Ik heb leuke foto's van mijn eerste kuifleeuweriken. Gezien de slechte vooruitzichten zouden het wel eens mijn laatste kunnen zijn... Op de terugweg gaan we nog even langs de Hogerwaardpolder. Bij het Markiezaat lukt het niet om een klapekster te vinden, maar wel zien we de eerste voorbode van een naderende tour van Zeeland. We rijden snel het landweggetje in naar de Hogerwaardpolder, maar tot onze ontsteltenis komt de hele wielerploeg achter ons aan. Langs de weg staan een aantal toeschouwers en een man met een grote snor die ons zenuwachtig aanmaant om door te rijden. Die denkt dat we de hele tour in de war gaan schoppen. Edward moet het gaspedaal stevig induwen want als we vijftig rijden lopen de wielrenners nog op ons in... Snel zet hij de auto in de berm. Het duurt niet lang of de kopgroep is bij ons. Ik schiet nog snel een bewijsplaatje van de koploper. Dat is niet het enige een heel eind achter de kopgroep komt nog een groep met enorm veel wielrenners, daarachter komt nog een hele kolonnen auto's met fietsen erop. Het duurt even voor de hele stoet voorbij is. Ondertussen gaan we op de 'Amerikaanse oeverloperplek' zoeken naar zomertalingen. Die vinden we niet, maar wel Edwards eerste groenpootruiter van het jaar en mijn eerste tapuiten. Daarna gaan we naar huis. Dit tochtje is geslaagt!

Geen opmerkingen:

Een reactie posten