dinsdag 19 juli 2016

Maandag 20 juni: De klapper van de reis...



Vandaag werden we om 7 uur gewekt door expeditieleider Delphine, dat de Zeven Eilanden in zicht waren. Dat we hier in deze tijd van het jaar ├╝berhaupt al konden komen is al bijzonder te noemen. Normaal kun je hier pas in augustus normaal rond varen omdat er in juni en zelfs juli nog teveel pakijs ligt. Dit jaar is er ongewoon veel pakijs gesmolten en daar hebben we al veel profijt van gehad. De beren van zaterdag hadden we anders ook niet kunnen hebben. Gisteren was een vrij kalme dag. We voeren veel over open zee en daar was niet zo veel te beleven. Toch hebben we leuke dingen gezien. ’s Ochtends landden we bij een kudde walrussen die we leuk konden benaderen. 



’s Middags bezochten we de kortbekzeekoetenkolonie bij Alkefjellet. 

Uiteraard was het een mooi gezicht om deze duizenden vogels bezig te zien. Zelf ging ik ’s avonds vroeg naar bed omdat ik me niet zo lekker voelde. Vanochtend bij het ontbijt hoorde ik dat ik niet de enige was. Er waren zelfs mensen die gisteren de hele dag op bed hebben gelegen. Vanochtend ging het met mij echter weer wat beter, hutgenoot Ad was echter wel geveld en bleef voorlopig in bed. In elk geval, bij de Zeven Eilanden konden we niet aan land gaan omdat er een ijsbeer zat. Aan de overkant zat eveneens een ijsbeer. Daarom werd er besloten om door te varen naar het pakijs. ’s Middags varen we door inmiddels een  bekend, prachtig landschap van allemaal ijsschotsen die voorbij drijven. Ik sta op de brug om de scopen voor ijsberen. Opeens zie ik in de verte een beer lopen, snel waarschuw ik de staff binnen, maar daarna kan ik de beer helaas niet meer terug vinden. Gelukkig loopt het allemaal goed af want al snel meldt de brug dat ze een ijsbeer gevonden hebben die aan het slapen is naast een kill! Waarschijnlijk is een zadelrob het ongelukkig slachtoffer geworden. Later blijken het twee ijsberen te zijn, eentje is nog lekker aan het eten terwijl de ander meer aan het uitbuiken is. Die springt ook snel het water in als hij ons aan ziet komen terwijl de ander blijft eten en zich goed laat zien. 

Ook zijn er in totaal twaalf ivoormeeuwen en verschillende grote burgemeesters geland die een graantje mee gaan pikken van het feestmaal. Een tijd lang genieten we van dit schouwspel, ook de ivoormeeuwen laten zich leuk bekijken. 

Dit was het laatste wat we nog moesten zien, een ijsbeer met prooi. Wat een superreis is dit toch. Het zal echter nog beter worden. Terwijl we weer verder varen door de ijsschotsen blijven we uitkijken. Een tijd later meldt iemand ineens een walvis. Al snel zien Ab en ik ook de blow en de walvis die te zien is. Er is geen rugvin te zien, zou het… Na een paar spannende minuten duikt het beest voor het schip op en dan is het onmiskenbaar: GROENLANDSE WALVIS!
Groenlandse walvis - Bowhead whale
De allereerste waarneming op deze plaats en een van de zeer weinige waarnemingen voor de hele Spitsbergen archipel. Een totaal onverwachte soort, ook de gidsen hebben nog nooit een Groenlandse walvis of Bowhead whale bij Spitsbergen gezien. Het zijn sowieso heel zeldzame beesten omdat ze vroeger enorm bejaagd zijn. Interessant is ook dat deze walvissen wel 200 jaar oud kunnen worden, er is namelijk ooit een levende Bowhead gevonden met een 200 jaar oude harpoen in z'n spek. Ze zijn net zo zwaar als Blauwe vinvis, het zijn nogal dikkerdjes. Natuurlijk is dat ook een reden waarom ze zo zwaar bejaagd zijn. 
De rest zat onder water, wel kun je op de foto nog mooi een behoorlijk deel van de onderkaak zien en zelfs een stukje wit
 Terwijl we nog naar het dier staan te kijken wordt er ook een ijsbeer ontdekt, ze staan nog net niet  in een kijkerbeeld, maar een ijsbeer en een Groenlandse walvis bij elkaar is natuurlijk heel bijzonder. We hebben inmiddels ook het noordelijkste punt van onze reis bereikt, namelijk de 81ste breedtegraad. Natuurlijk altijd leuk om te weten. De bemanning heeft een verassingsdiner bereidt, die een barbecue blijkt te zijn. Deze wordt vanwege de deining binnen gehouden. We kunnen weer terugkijken op een geweldige dag. Persoonlijk heb ik bijna al mijn wenssoorten binnen op Spitsbergen, alleen vorkstaartmeeuw en beloega ontbreken nog. Hopelijk komt daar morgen verandering in.



Geen opmerkingen:

Een reactie posten